The “City of Love” | 13 November 2015

PARIS

Wow. Afgelopen 24 uur waren heftig. (Het is zaterdagavond nu ik dit typ). Het begon als een typische vrijdagavond: ik danste, ging naar huis, typte wat blogjes terwijl de tv aanstond, en toen stond de tijd opeens stil. Parijs. Alweer geraakt door zo’n verschrikkelijke gebeurtenis. Betekent dit nu dat ik voor altijd bang moet zijn in mijn lievelingsstad op de wereld, of overal waar ik loop? Mijn outfitpost moest weer even plaats maken voor een serieuzere post.

Terwijl mama naar The Voice aan het kijken was, zat ik een beetje te bloggen en op Pinterest te kijken. The Voice liep door in RTL Late Night die meteen binnenviel met het nieuws dat er voor de tweede keer dit jaar een terroristische aanslag was gepleegd in Parijs. Mijn hart stond stil. We schakelden meteen over naar NPO 1, en vervolgens hebben we geshockeerd nog bijna 3 uur aan de tv gekluisterd gezeten om te weten te komen wat er allemaal was gebeurd.

Het enige wat ik kon uitbrengen was: Waarom? Waarom doen mensen dit? Wat ik het ergste vind, is dat onschuldige mensen die toevallig op het verkeerde moment, op de verkeerde plek waren hierdoor zijn geraakt. Daarnaast is het niet één groep, of één geloofsovertuiging die hiervoor verantwoordelijk is, maar een groep mensen die verspreid over de hele wereld leeft en dat maakt me best bang.

Rond 12 uur kwam mijn moeder met nieuws: ze vertelde me dat ze als verrassing voor mijn verjaardag eigenlijk al tickets had geboekt voor over 2 weken. Vier dagen naar Parijs, eindelijk, na het een jaar steeds weer hebben moeten uitstellen, zouden we nu écht gaan! Gek genoeg barstte ik meteen in tranen uit, en was ik zeker 10 minuten ontroostbaar.

Parijs is mijn favoriete stad op de hele wereld en ik wil zó graag weer terug. Nu, na langer dan een jaar plannen en uitstellen, plannen en cancellen, konden we weer. Waarom ik moest huilen? Een combinatie van blijdschap en angst, denk ik. Intens gelukkig dat ik na zo lang weer terug naar Parijs kan, maar ook angst omdat de terreur dan opeens heel dichtbij komt. Mijn moeder meldde er meteen achteraan dat we dan wel ergens anders heen zouden gaan, maar diep van binnen willen we dat allebei niet.

Alles is al betaald, dus wat gaan we doen? Binnen twee weken zou er toch niet nog een aanslag worden gepleegd? Maarja, je weet het nooit. En als we dan gewoon de drukke toeristische plekken vermijden? Onmogelijk. Wat we gaan doen? Ik weet het niet.

Ik wil niet nooit meer naar Parijs kunnen omdat ik bang ben dat er wat gaat gebeuren. Ik wil uberhaupt niet bang zijn, maar dat is moeilijk. Vannacht heb ik maar 5 uur geslapen vanwege de verschrikkelijke beelden die maar terug bleven komen en alle gedachten die maar door mijn hoofd bleven spoken. Van die gedachten wil ik nog wel iets delen wat ik belangrijk vind.

Om me heen hoor ik veel mensen meteen roepen: “Dit is waarom we geen vluchtelingen meer binnen moeten laten!!” Ja, stop right there. Na wat er vrijdagavond is gebeurd kan het niet duidelijker zijn. Vluchtelingen vluchten JUIST voor dit soort terreur. De angst die wij vrijdagavond allemaal voelden, maken zij dagelijks mee, en zijn ze ontvlucht om hier vrijheid en veiligheid te vinden. Denk alsjeblieft na voordat je iets zegt.

Mijn gedachten en hart gaan uit naar iedereen in Parijs en alle andere slachtoffers, familie en vrienden die dit hebben moeten meemaken, of zich dagelijks angstig moeten voelen.

Liefs,

Share:

8 Comments

  1. 20 november 2015 / 1:09 am

    Mooi gezegd! Ik was op een feestje.. ik zag het nieuws op m’n mobiel binnenkomen. En gelijk helemaal van slag want het is zo onwerkelijk!

    Ik zou me niet laten tegenhouden om binnenkort naar Parijs te gaan.. zo snel er niet weer iets gaan gebeuren. Ik denk alleen dat m’n eigen moeder doodongerust zou zijn. Hopelijk kan je er binnenkort van genieten!
    Natassia Crystal recently posted…Red trench coatMy Profile

  2. 16 november 2015 / 1:51 pm

    Ik denk dat het juist fijn is om naar Parijs te gaan. Ik zie dat je er erg mee zit – net zoals ik – maar in Parijs kan jij juist afsluiting krijgen voor deze gebeurtenis door bloemen neer te leggen of een kaartje aan te steken op (een van de) herdenkingsplekken. Dat zal je veel helpen denk ik.

    De kans dat zoiets op dezelfde plaats meerdere keren gebeurt is klein, en jij moet gewoon genieten van een welverdiende vakantie, in de stad waar je zoveel van houdt!

  3. 15 november 2015 / 9:50 pm

    Ik vind het ook zo vreselijk….wij gaan met schoolreis naar Parijs of London, maar ik hoorde dat London zowat bovenin de “haatlijst” staat, dusja….

  4. 15 november 2015 / 9:32 pm

    Parijs is zo mijn favoriete stad. Het is al een jaar dat ik daar heen geweest ben en man, wat zou ik graag terug willen. Terug naar de stad van de liefde en eindeloos shoppen.
    Dat zoiets gebeurd is gewoon verschrikkelijk, niemand hoort zoiets mee te maken. Waarom mensen zoiets doen, is een vraag dat we allemaal wel stellen en het antwoord kunnen we maar niet vinden.
    Ik zou eigenlijk gewoon gaan naar Parijs, en genieten van de momentjes. Angst is juist wat ze willen dat wij moeten voelen en dat moeten we niet laten gebeuren.
    Storia Dolce recently posted…Pray for Paris. Pray for the worldMy Profile

  5. Fieke
    15 november 2015 / 2:39 pm

    Ik snap hoe eng het moet zijn maar ik vind dat je gewoon moet gaan. Angst zaaien is precies wat terroristen willen en dat mag niet gebeuren.

  6. 15 november 2015 / 11:31 am

    Zoals je zegt, ik zou gewoon gaan naar Parijs met je mama. Als je er bent, probeer te genieten van die mooie stad ondanks de pijn die die nu heeft moeten verdragen. Ik kijk nu ook heel anders naar vluchtelingen na die gebeurtenis eerlijk gezegd..
    Britt • Annebrittures recently posted…Golden HourMy Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge